Google Earth
Voor de liefhebbers nog even een overzicht op Google earth en maps van waar we allemaal zijn geweest.
The end
Rio is nog steeds top. Zelden zo van een stad genoten. We hebben nu ook het Ipanema en Leblon strand verkend. Heerlijk zo een dag aan het strand. We zijn ons er goed bewust van dat we over een paar dagen de winter in Hollanda moeten trotseren.
We hebben de enorme kerstboom bekeken die op het meer, midden in Rio drijft. Het is er stervensdruk. Het lijkt wel of heel Rio even naar de boom komt kijken. Langs het meer vonden we een geweldige lounge plek met zicht op de ondergaande zon. Daar hebben we heerlijk gezeten onder het genot van een hapje en een drankje.
Alles is hier goed bereikbaar met de metro. Als je even dorst hebt neem je een lekker vers sapje bij een van de vele juice bars. Daar hebben ze sap van vruchten waar we vaak nog nooit van hadden gehoord.
We hebben het enorme Maracana voetbal stadium gezien. En natuurlijk Corcovado bezocht. Het Christusbeeld dat zo'n duidelijke landmark is voor Rio.
Gelukkig hebben we een centraal gelegen hotel en niet een bij de stranden. Hierdoor kunnen we goed de verschillende wijken bezoeken. Die zijn toch steeds weer anders met elk een eigen unieke geschiedenis en sfeer.
Zo heb je bijvoorbeel de Lappa wijk waar we een enorm samba feest hebben aanschouwd. Waarschijnlijk gewoon een gemiddelde vrijdagavond voor hun maar onze monden vielen open. Een soort koninginnedagsfeer. Alles buiten met overal drank en eten. Daarnaast hebben we ook het uitgaansleven in de wat sjiekere wijken als Gavea en Ipanema meegemaakt.
Als uitsmijter hebben we Sugar Loaf mountain bezocht by sunset. Hier heb je een geweldig overzicht van de stad. We hadden veel geluk met het weer. Het was helder genoeg om alles te zien.
De weg naar huis was er een met hindernissen. Vooral door het slechte weer en het afsluiten van schiphol. Maar uiteindelijk waren we na 3 dagen reizen toch weer lekker thuis...
The End
Dag 31
Vandaag zijn we Rio aan het verkennen. Wat een stad zeg! De mensen zijn top en er hangt een leuke sfeer. Eerst hebben we het centrum opgezocht met zijn eindeloze winkelstraatjes. Even bijgekomen in een prachtig park met een groot stuk koude annanas. Hmmm.
Toen richting het strand... Copacabana! De golven waren indrukwekkend hoog. Een spectaculair schouwspel. Dan is de Noordzee eigenlijk toch gewoon een kabbelend beekje.
Na vieren werd het steeds drukker met sportende en flanerende mensen. Mooi en lelijk door elkaar. Maar mooi is dan ook wel gelijk errug mooi hier. Erg populair is hier het voetvolley. Ze zijn soms niet te geloven zo goed. We zijn vaak gewoon maar even gaan zitten kijken.
Om half acht wordt het al donker maar dan gaat alles lekker door want ze hebben hier grote delen van het strand verlicht. Dit levert prachtige plaatjes op met de zonsondergang. De boulevard lijkt eindeloos maar we zijn hem helemaal afgelopen om hier van te genieten. Ze zeggen dat Copacabana een beetje verlopen is maar het is toch een van de mooiste en grootste stranden. Een paar verlopen gebouwen kunnen dat niet wegnemen.
Na een leuk marktje en een lekker restaurant sluiten we onze eerste dag in Rio voldaan af.
Dag 30
Dag 29
Episode 27 en 28
Vandaag heel vroeg op om de boot te halen. We zijn de haven nog maar amper uit en ineens lijkt het alsof we in een slechte aflevering van Miami Vice terecht zijn gekomen. Federal police! Alles, en dan bedoel ik ook echt alles wat net allemaal met veel moeite op de boot is gekomen moet er nu weer af. Iedereen wordt in rijen opgesteld en ondervraagd en gefouileerd. Fout antwoord of verdachte bewegingen? Dan wordt je begeleid naar een apart hok waar men rustig met je aan de slag kan gaan zonder al die vervelende, op mensenrechten beluste, westerse toeschouwers. Wat een toestand. We worden er een beetje melig van en verwachten ieder moment de opkomst van Crocket of Tubbs. We staan ook rustig de boel een beetje te filmen totdat een zweedse medereiziger met jarenlange Braziliaanse reiservaring, zo zou later blijken, ons sissend tot de orde roept. Het zal slecht met ons aflopen als we deze houding volhouden. OK ok, tegen de tijd dat we aan de beurt zijn weten we ons gelukkig als serieuze reizigers te presenteren. In onze antwoorden proberen we angstvallig de woorden coke en drugs te vermeiden. Zelfs de simpele vraag waar je woont 'raises eybrows' en kan een trick question zijn. Zeg 'near Amsterdam' en voor je het weet beland je in het 'mensenrechten vrije' hok. Near The Hague is al precies genoeg... Het klink misschien een beetje als een overdreven actie maar er waren toch echt een aantal extra vrije stoelen toen we weer vertrokken...
Daarna verliep de reis ook niet vlekkeloos. De motor moest gerepareerd, we hadden een benzinelek en we zaten een paar keer in het donker door stroomuitval.
De zweedse tourist vertelde trouwens nog een vreselijk verhaal. Tijdens een boottocht was een van haar medereizigers overboord gesprongen. Achteraf bleek dat ie helemaal was geflipt door de malariatabletten. Gelukkig hebben ze hem na twee dagen (...) weer terug gevonden. Dat mag een wonder heten, zo midden in de jungle.
Na 36 uur afzien in de boot werden we zeer gastvrij ontvangen op ons resort adres in de jungle. Wat een prachtige plek zeg. En een super leuk huisje. Alles van hout en erg gezellig. We konden nog net even mee eten met het buffet en toen gelijk naar bed. Kapot...
Dag 26
Het gaat niet helamaal zoals we willen. We zijn eigenlijk de hele dag bezig geweest om hier weer weg te komen. Een speedboat lukt pas over twee dagen. Anders een dure vlucht of 5 dagen in een slow boat slapen in een hammock. hmmmmm?
Het is hier zo achterlijk warm en benauwd en we lopen van hot naar her om alles geregeld te krijgen. Weer nergens internet te krijgen en de ATM werkt ook weer eens niet. In Tabatinga is alles dus niet zo goed geregeld en het is erg klein. Het lijkt ons beter omin hetnaast gelegen Colombiaanse stadje Leticia te slapen. Dus wij met onze hele hebben enhouwen daar heen... twee uur later... geen enkele slaapplaats te vinden. Dus weer terug naar Tabatinga... Hotelvan gisteravond... 'No room at the inn'. !ª·$%&! Ja je maakt wat mee.
Maarrrrr ook nu weer... aan het einde van de dag konden we slapen en hadden we een ticket voor de boot. Tip voor de toekomstige reizigers: Ajato bestaat niet en is de Puma boot en vertrekt1 keer per week op vrijdag naar manaus. En regel vantevoren een hotel in Leticia. Het is dichtbij en er is geen grenscontrole.
We gaan nu morgen een beetje rondhangen in het leuke Colombiaanse stadje dan kunnen we de dag daarna alweer door met de speedboot. Wel 31 uur dit keer naar Manaus.
Dag 25
We waren vandag heel vroeg op om de speedboat te halen. Het ging lekker rommelig allemaal maar uiteindelijk hadden we een plek op de boot en was onze bagage aan boord. De reis duurde een kleine 10 uur. Dat was goed te doen. Onderweg konden we de jungle al een beetje bewonderen. Veel primitieve kleine dorpjes. Eenmaal aangekomen bij het drie landen punt (Peru, Colombia, Brazilie) ging het allemaal niet zo gesmeerd als normaal. Santa Rossa is een klein gehucht, nog steeds in Peru.
We moesten eerst dat dorp in om de juiste stempels in onze paspoorten te krijgen. Het leek wel een soort camping of zo. Ze waren lekker aan het volleyballen. Er was een groot terras en veel muziek. We werden een beetje van hot naar her gestuurd om onze paspoorten in orde te krijgen. De tweede stempel liepen we bijna mis omdat de ambtenaar al onderweg naar huis was. Daarna werden we in een bootje naar Tabatinga gebracht, aan de Braziliaanse kant.
Helaas bestaat het door ons gekozen hotel niet meer en begint een moeizame zoektocht naar een ander hotel. In het proces werden we door een driver ergensmidden in een wijk gedumpt en zijn we kwaadmaar weer gaan backpacken. Uiteindelijk hebben we wel een slaapplaats gevonen. Meestal komt het wel goed. De kunst is om rustig te blijven enhet koppie erbij te houden.
De taal is in Brazilie meer een probleem dan in de rest van Zuid Amerika. Spaanse woordjes pik je redelijk snel op. Portugees is moeilijker.